एका गावात मोरू नावाचा एक लहानसा मुलगा राहत होता. तो अतिशय हुशार आणि चपळ होता. मोरूला नवीन गोष्टी शिकायची खूप आवड होती. तो नेहमी आपल्या आजी-आजोबांकडून गोष्टी ऐकायचा आणि त्यातून काहीतरी शिकायचा. मोरूची गोष्ट एकदा गावात मोठ्या जंगलाजवळून एक व्यापारी जात होता. त्याच्याकडे खूप साऱ्या वस्तू होत्या, ज्या तो बाजारात विकायला नेत होता. तो रस्त्याने…
एक टोपीवाला होता. तो रोज टोप्या विकायला शेजारच्या गावात जात असे. जाताना जंगल लागत असे. एकदा तो दुपारी जंगलातून जात असताना त्याला भूक लागते. म्हणून तो थांबतो नंतर झाडाच्या खाली चांगली ताणून देतो. पण झाडावर असलेली माकडे खाली उतरतात आणि त्याची पेटी उघडून त्यातल्या टोप्या घेऊन झाडाचे टोक गाठतात. थोड्यावेळाने त्या टोपीवाल्याला जाग येते. पाहतो…
जनावरांचा राजा जो सिंह तो एकदा फार आजारी पडला. पुष्कळ औषधोपचार केले, पण काही गुण येईना. त्याच्या समाचारास सगळे पशु रोज येत असत, पण कोल्हा मात्र येत नसे कोल्हयाचे व लांडग्याचे वैर होते. लांडग्याने सिंहास सांगितले की, ‘महाराज, कोल्हा हल्ली आपल्या दरबारात हजर राहात नाही, यावरून तो आपल्या विरुद्ध काहीतरी कारस्थान करीत असावा, असे मला…
एकदा एक लहान चिमणी होती, तिचं नाव होतं चिंकी. चिंकी खूप चंचल आणि आनंदी होती. ती नेहमी आपल्या मित्रांसोबत खेळत असे. तिचा एक खास मित्र होता, तो म्हणजे एक लहान गिलहरी, ज्याचं नाव होतं चिकी. एक दिवस, चिंकी आणि चिकी जंगलात खेळत होते. त्यांना एक सुंदर झाड दिसलं, ज्यावर रंग-बिरंगी फळं होती. चिंकीने विचारलं, “चिकी,…
विठ्ठलपंत संन्यास घेऊन पुन्हा संसारात आले होते हे गावकऱ्यांना मान्य नव्हते. त्यांना ते पाखंडी, अधर्मी समजत. त्यामुळे त्यांना मुले झाली तेव्हा त्या मुलांची संन्याश्यांची पोरे म्हणुन गावात फार हेटाळणी होत असे. निंदानालस्ती होत असे.आपलं आयुष्य तर खडतर गेलंच पण आपल्या मुलांच्या वाट्याला अशी अवहेलना बघुन विठ्ठलपंत आणि रखुमाई फार दुःखी झाले. आपल्या मुलांना घेऊन ते…
ही कथा आहे द्वापारयुगातील. त्यावेळी भोजवंशी राजा उग्रसेन मथुरामध्ये राज्य करत होता. पण त्या राजाचा मुलगा कंस हा फारच आततायी आणि वाईट होता. त्याने आपल्या वडिलांची सत्ता हिस्कावून घेतली. राजा कंसची एक बहीण होती देवकी, जिचा विवाह वासुदेव नावाच्या यदुवंशी सरदाराशी झाला होता. एके दिवशी कंस आपल्या बहिणीला सोडण्यासाठी सासरी जात होता. त्याचवेळी एक आकाशवाणी…
एका गावातील एक सुतार रोज लाकडे तोडण्यासाठी जंगलात जात असे. एकदा त्याने खड्ड्यात पडलेल्या जंगली कुत्र्याच्या पिलाचा जीव वाचवला तेव्हापासून त्याला त्या पिलाचा लळा लागला. ते पिलू त्याला तेथे भेटत होते. ते पाहून इतरही जंगली कुत्रे त्याच्याजवळ येत असत. परंतु त्यांना सर्वांना एका. सिंहाने फार त्रस्त करून सोडले होते. तो रोज त्यांच्यावर हल्ले करत होता….
एक होता घोडा, तो खूप घमंडी होता. त्याला एक गोगलगाय दिसली.तिला हळू हळू चालताना बघून घोड्याला तिला चिडवायची हुक्की आली. “अगं गोगलगायी। चल शर्यत लावायची का?” त्याने विचारले.गोगलगायीला घोड्याचा राग आला. “बरं, चालेल. रविवारी शर्यल लावूा” ती म्हणाली.गोगलगाय घरी गेली. आणि तिने इतर सर्व गोगलगायींना एकत्र जमवले. त्यांना शर्यतीबद्दल सांगितले. सर्वानी मिळून घोड्याला अद्दल घडवायची…
एका जंगलात एक कावळा राहत होता. त्याला खूप तहान लागली होती, पण त्याला कुठेही पाणी दिसत नव्हते. तो उडत उडत एका गावाला पोहोचला. तिथे त्याला एक मातीचं मोठं भांडं दिसलं. कावळा त्या भांड्याजवळ गेला आणि त्याने पाहिलं, तर त्यात थोडंसं पाणी होतं, पण त्याची चोच पाण्यापर्यंत पोहोचत नव्हती. कावळा निराश झाला, पण त्याने हार मानली…
लोकमान्य बाळ गंगाधर टिळक लहानपणी शाळेत असताना त्यांच्या गुरुजींनी एकदा त्यांना एक गृहपाठ दिला होता. गृहपाठात एक निबंध लिहायचा होता. निबंधाचा विषय संतांशी निगडित होता. टिळकांनी निबंध लिहुन शाळेत नेला. तो गुरुजींनी तपासला आणि काही ठिकाणी खुणा केल्या. निबंधात संत हा शब्द वेगवेगळ्या ठिकाणी वेगळ्या पद्धतीने लिहिला होता. संत, सन्त, सन् त अशा तीन पद्धतीने हा एकच शब्द लिहिला…
