“शाळेचा पहिला दिवस”

तो माझ्या शाळेचा पहिला दिवस होता. मी माझा नवा गणवेश घालून, पाठीवर दप्तर अडकवून आईचा हात धरून चालले होते. “आई, आता मी मोठी झालेय,” मी म्हणाले. “सोड माझा हात, बघ मी एकटीच जाते.”

शाळेचं मोठं फाटक दिसू लागलं. तिथे कितीतरी मुला-मुलींची गर्दी होती. काहीजण रडत होते, तर काहीजण हसत-खेळत होते. आईने माझा हात आणखी घट्ट पकडला.

आम्ही फाटकापाशी पोहोचलो. आई खाली वाकली आणि माझ्या कपाळावर पापा घेतला. “मी इथेच थांबेन,” ती म्हणाली. तिने माझा हात सोडला. आता मला एकटीलाच आत जायचं होतं.

मी एक पाऊल आत टाकलं. माझ्यासमोर शाळेची मोठी इमारत आणि एक सुंदर बाग होती. सगळं किती नवीन आणि मोठं वाटत होतं. अचानक मला भीती वाटू लागली.

मी पटकन मागे वळून बघितलं. आई फाटकात उभी होती, पण ती किती लहान दिसत होती. जणू काही ती दूर दूर चालली आहे.

माझ्या डोळ्यात पाणी आलं. मी धावतच आईकडे परत गेले आणि तिला घट्ट मिठी मारली. “आई, मला सोडून जाऊ नकोस,” मी रडत म्हणाले.

तेवढ्यात एक बाई आमच्याजवळ आल्या. त्या खूप प्रेमळ दिसत होत्या. त्यांनी माझ्याकडे बघून स्मित केलं आणि म्हणाल्या, “काय गं तुझं नाव, छकुली?”

मी हळूच म्हणाले, “मीरा.” “खूप छान नाव आहे,” बाई म्हणाल्या. “मी तुझी नवीन टीचर. चल, बघ वर्गात किती छान खेळणी आहेत.” त्यांनी वर्गाकडे बोट दाखवलं.

आई वर्गाच्या दाराबाहेर थांबली. तिने माझ्या डोक्यावरून हात फिरवला आणि म्हणाली, “मीरा, शाळा सुटल्यावर मी इथेच तुझी वाट बघेन. घाबरू नकोस.”

तेवढ्यात वर्गाच्या आतून एका मुलीने माझ्याकडे बघून हात हलवला. तिने माझ्यासारखाच गणवेश घातला होता आणि तिच्या चेहऱ्यावर एक गोड हसू होते.

मला आता खूप धीर आला. मी आईला ‘टाटा’ केलं आणि त्या मुलीकडे बघून हसले. मी आत्मविश्वासाने माझ्या वर्गात पाऊल टाकलं. तो खरंच माझ्या शाळेचा एक अविस्मरणीय पहिला दिवस होता.

“नवीन गोष्टींना सुरुवात करताना थोडी भीती वाटते, पण धैर्य, आईचं प्रेम आणि मित्रांची साथ आपल्याला आत्मविश्वास देते.”