एका छोट्याशा गावात राहुल नावाचा एक मुलगा राहत होता. लहानपणापासूनच त्याच्यावर त्याच्या आई-वडिलांचा मोठा प्रभाव होता. वडील शेतकरी आणि आई घरकाम करणारी होती, पण त्यांचे स्वप्न मोठं होतं – राहुलला शिकवायचं, मोठं माणूस बनवायचं.
प्रत्येक दिवशी वडील ऊन, पाऊस झेलत शेतात राबायचे. आई दिवस रात्र मोलमजुरी करून पैसे साठवत होती. त्यांचा एकच हेतू – राहुलचे शिक्षण. राहुलने त्यांचे कष्ट पाहिले आणि मनात ठरवले की तो कधीच त्यांच्या मेहनतीचा अपमान करणार नाही.
शाळेत तो हुशार होता, पण कधीही फाजील गर्व केला नाही. शिक्षक त्याचे कौतुक करत. कॉलेजसाठी शहरात जाताना त्याच्या डोळ्यात पाणी होते – आई-वडिलांची सावली गावात राहिली होती, पण त्यांची शिकवण त्याच्या सोबत गेली.
शहरात अनेक अडचणी आल्या – उपाशी झोपावं लागलं, पुस्तकं विकत घेता आली नाहीत, पण आईच्या शब्दांची आठवण यायची – “कष्टाला पर्याय नाही रे.” आणि वडिलांचे बोल आठवायचे – “प्रामाणिक राहा, यश मिळेल.”
पाच वर्षांनी राहुल इंजिनिअर झाला. मोठ्या कंपनीत नोकरी मिळाली. पहिलं पगाराचं पाकीट आईच्या हातात दिलं, आणि वडिलांचे पाय धरले. दोघांचे डोळे भरून आले.
राहुलने गावात एक छोटी लायब्ररी सुरू केली – जिथे गरीब मुलांना मोफत शिक्षण मिळतं. तो म्हणायचा, “माझ्या यशामागे आई-वडिलांची सावली आहे.”
आजही तो दररोज त्यांना नमस्कार करून दिवस सुरू करतो. त्याला माहीत आहे – सावली असली की उन्हं त्रास देत नाहीत.
तात्पर्य –
आई-वडिलांची साथ आणि त्यांचे संस्कार हीच खरी संपत्ती आहे. त्यांच्या छायेखाली मोठं स्वप्न साकार होऊ शकतं, फक्त श्रद्धा आणि मेहनत असली पाहिजे.