मराठी

एका गावात एक गाढव राहीचा . त्याचं नाव धोंडू होत . धोंडू खूप मस्तीखोर होता. पण त्याला एक मोठी अडचण होती. त्याची दृष्टी कमकुवत होती. म्हणून तो वस्तू स्पष्टपणे बघू शकत नव्हता. एके दिवशी धोंडू शेतात चरत होता. त्याला पुढे काय आहे ते दिसत नव्हते. अचानक त्याला एका मोठ्या दगडाची ठेच लागली. धोंडू जोरात ओरडला….

एका राजवाड्यात, राया नावा छोटीशी राजकुमारी राहत होती. तिला खूप लाड मिळायचे. एके दिवशी, राजा आणि राणी रायाला सहलीवर घेऊन गेले. वाटेत त्यांना एक शेतकरी दिसला. तो शेतकरी जमिनीवर काहीतरी पेरणी करत होता. रायाने विचारले, “काय पेरताय हे ?” शेतकऱ्याने हसून सांगितले, “हे चणा आहे राजकुमारी. यापासून मस्त वेगवेगळे पदार्थ बनतात.” रायाला खूप कुतुहल झाले….

गार्गी नावाची एक लहान मुलगी होती.तिला खेळायला खूप आवडायचे . एके दिवशी गार्गी बाहेर खेळत असताना तिला एक गुलाबी हत्ती दिसला. हा हत्ती खूप मोठा होता. त्याचे डोळे निळे होते आणि त्याच्या पायांत सुंदर घुंगरू बांधलेल्या होत्या. गार्गी हत्तीकडे धावली. “हॅलो,” ती म्हणाली. “तू कोण आहेस?” हत्ती हसला. “मी एलेभाटा आहे,” तो म्हणाला. “तुझं नाव…

चिंटू नावाचा लहानसा मुलगा होता. त्याला जंगलात फिरायला खूप आवडायचे. एके दिवशी जंगलात फिरताना त्याला एक सुंदर पाखरू दिसली. ही पाखरू निळी आणि पिवळी होती, आणि ती बोलत होती! चिंटू चकित झाला. “तू बोलतेस का?” त्याने विचारले. पाखरू हसली. “होय, मी लायरा आहे. बोलणारी पाखरू.” चिंटू आणि लायरा लगेच मित्र झाले. लायराने चिंटूला जंगलातील गुप्त…

एकदा, मोरांच्या गावात मेहंदी मेळ्याची धूमधडाका होता. सगळे मोरा आपल्या सुंदर पंखांचे दर्शन घडवत होते. पण या मेळ्यात एक छोटा मोरा चिमू खूप उदास बसला होता. चिमू खूप लहान होता आणि त्याच्या पंखांवर अजून ती चमकदार निळी आणि हिरवी रंग नव्हती. त्याच्याकडे फक्त काळी आणि तपकिरी रंगाची पट्टे होती. “माझे पंख इतके कुरूप आहेत,” चिमू…

एकदा छत्रपति शिवाजी महाराज जंगलात शिकार करण्यासाठी गेले होते. जरा पुढे वाढलेच होते की मागून एक दगड त्याच्या डोक्यावर येऊन आपटला. शिवाजींना राग आला आणि ते क्रोधित होऊन आजू-बाजूला बघू लागले परंतू त्यांना कोणीच दिसेना. तेवढ्यात झाडामाघून एक म्हातारी समोर आली आणि म्हणाली, हा दगड मी फेकला होता.  शिवाजींनी म्हातारीला त्या मागील कारण विचारलं. तेव्हा…