एकदा एक सुंदर गाव होतं, जिथे सर्व लोक आनंदाने राहत होते. त्या गावात एक लहानसा मुलगा होता, ज्याचं नाव होतं आर्यन. आर्यनला आकाशातले तारे, सूर्य आणि चंद्र खूप आवडत होते. तो नेहमी रात्री बाहेर जाऊन चंद्राकडे पाहत असे आणि त्याला विचार करत असे, “चंद्राला कसा वाटत असेल? तो एकटा असतो का?”
एक रात्री, आर्यन चंद्राकडे पाहत होता, तेव्हा त्याला एक चमकदार प्रकाश दिसला. तो प्रकाश हळू हळू जवळ येत होता. आर्यनने पाहिलं की तो सूर्य आहे! सूर्य हसत हसत आर्यनकडे आला.
“नमस्कार, आर्यन!” सूर्याने म्हटले. “तू मला का पाहत आहेस?”
आर्यन थोडा आश्चर्यचकित झाला, पण त्याने धाडसाने उत्तर दिलं, “नमस्कार, सूर्य! मला तुझ्याबद्दल खूप आवडतं. तू दिवसभर आकाशात असतोस आणि सर्वांना प्रकाश देतोस. पण चंद्र रात्री एकटा असतो, त्याला कसा वाटत असेल?”
सूर्याने हसून उत्तर दिलं, “चंद्र एकटा नाही. तो माझा मित्र आहे. मी दिवसभर काम करतो, आणि रात्री तो आकाशात येतो. आम्ही एकमेकांना मदत करतो.”
आर्यनने विचारलं, “तुमची दोस्ती कशी आहे?”
सूर्याने सांगितलं, “मी दिवसभर लोकांना उष्णता आणि प्रकाश देतो, आणि चंद्र रात्री शांतता आणि सौंदर्य आणतो. आम्ही एकमेकांच्या कामात मदत करतो. जेव्हा मी अस्ताला जातो, तेव्हा चंद्र उगवतो आणि लोकांना आनंद देतो.”
आर्यनने विचारलं, “पण तुम्ही एकत्र का येत नाही?”
सूर्याने उत्तर दिलं, “आमचं काम वेगळं आहे. पण आम्ही एकमेकांना खूप प्रेम करतो. आम्ही एकत्र येऊ शकत नाही, पण आमच्या कामामुळे लोकांना आनंद मिळतो.”
आर्यनने हसून म्हटले, “तुमची दोस्ती खूप सुंदर आहे! मला तुमच्यासारखे मित्र हवे आहेत.”
सूर्याने आर्यनला सांगितलं, “तूही मित्र बनवू शकतोस. मित्र म्हणजे एकमेकांना मदत करणारे, एकमेकांच्या आनंदात सहभागी होणारे. तू आपल्या मित्रांना प्रेम दे, त्यांना मदत कर, आणि त्यांच्यासोबत खेळ.”
आर्यनने सूर्याच्या शब्दांना मान दिला. त्याने ठरवलं की तो आपल्या मित्रांना अधिक प्रेम देईल आणि त्यांना मदत करेल.
त्या रात्री, आर्यनने चंद्राकडे पाहिलं आणि त्याला विचारलं, “चंद्र, तू एकटा का असतोस?”
चंद्राने हसून उत्तर दिलं, “मी एकटा नाही. मी सूर्याचा मित्र आहे. तो दिवसभर काम करतो, आणि मी रात्री लोकांना आनंद देतो. पण मीही तुमच्यासारख्या मित्रांना पाहतो. तुम्ही एकत्र खेळता, हसता, आणि एकमेकांना मदत करता.”
आर्यनने चंद्राला सांगितलं, “मी तुमच्यासारखा मित्र बनण्याचा प्रयत्न करेन!”
त्या रात्रीपासून आर्यनने आपल्या मित्रांना अधिक प्रेम देण्यास सुरुवात केली. तो नेहमी त्यांच्या मदतीसाठी तयार असे, आणि त्यांच्यासोबत खेळत असे.
गावातल्या सर्व लोकांनी आर्यनच्या मित्रत्वाची प्रशंसा केली. आर्यनने शिकले की, मित्रत्व म्हणजे एकमेकांना मदत करणे, एकत्र आनंद घेणे, आणि एकमेकांच्या आनंदात सहभागी होणे.
शिक्षा: मित्रत्व म्हणजे एकमेकांना मदत करणे आणि एकत्र आनंद घेणे.
